Dzielnica Osowa Góra należy do jednej z najmłodszych dzielnic miasta Bydgoszczy.

Jako wieś Osowa Góra została włączona w granice administracyjne miasta. Rozpatrując rozwój środowiska tej dzielnicy można wyróżnić w nim następujące okresy:

• Okres do II poł. XIX wieku, okres istnienia dwóch majątków.
• Koniec XIX wieku i początek XX wieku – parcelacja majątków i kolonizacja niemiecka – powstanie wsi o nazwie Hoheneiche (Wysokie Dęby).
• Okres od początku XX wieku do powstania Polski po zaborach (do początku lat dwudziestych).
• Okres rozwoju osadnictwa polskiego po I wojnie światowej (wykup części ziemi przez Polaków od Niemców w okresie międzywojennym).
• Okres II wojny światowej, lata 1939 do 1945.
• Okres od wyzwolenia Polski w 1945 roku do stycznia 1 stycznia 1960 r., tj. do momentu włączenia wsi Osowa Góra w obręb administracyjny miasta Bydgoszczy.
• Okres od 1960 roku do 1980 – intensywne budownictwo domków jednorodzinnych, budowa kaplicy katolickiej oraz budowa tzw. Dzielnicy przemysłowo-składowej, szkoły nr 40.
• Okres od 1980 roku do dnia dzisiejszego – zabudowa tzw. "Tarasu" domkami jednorodzinnymi i budynkami wielorodzinnymi (budownictwo wysokie) z jednoczesną budową nowej szkoły podstawowej (nr 64) i budowy kościoła obok istniejącej kaplicy. Dawna wieś Osowa Góra obejmowała swoim zasięgiem teren ograniczony następującymi granicami naturalnymi: od południa – Kanałem Bydgoskim, od zachodu – łąkami torfowymi, od wschodu i północy lasami sosnowymi. Teren ten przecinały dwie szosy: Bydgoszcz – Nakło i od niej odgałęzienia w kierunku do Mroczy. Równolegle do szosy w kierunku Nakła zbudowana została kolej szynowa w kierunku Bydgoszczy do Nakła-Piły (obecnie zelektryfikowana). Cały ten teren prawie do końca XIX wieku należał do właścicieli dwóch majątków ziemskich. Jeden z tych majątków zlokalizowany był przy obecnej ulicy Kruszwickiej między ulicami Kaczą i Puszczykową. Zabudowania tego majątku zbudowane były w stylu dworku szlacheckiego, którego ostatnim mieszkańcem w latach 60. była rodzina Bobrów. Dworek zbudowany był z niewypalonej gliny osadzonej na fundamentach z kamieni polnych. Pod koniec lat 60. zabudowania zniwelowano, a istniejący jeszcze wówczas stawek – zasypano. Jedyna pozostałość po dworku to dwa drzewa i kępa bzów. Do tego dworku należały ziemie leżące na południe od szosy Bydgoszcz – Nakło. Drugi dworek, tzw. Modrzewiowy (zbudowany z drewna modrzewiowego) znajdował się na dzisiejszym Tarasie, a który został zbudowany prawdopodobnie w 1780 roku (data wycięcia na jednej z belek w wielkiej sieni istniejącej jeszcze w latach 60., przed rozbiórką). Ostatnim właścicielem tego dworku przed 1920 rokiem był Niemiec o nazwisku Ossow (jednak styl tego dworku świadczył o jego polskim pochodzeniu). Prawdopodobnie od nazwiska ostatniego właściciela tereny na tzw. "Tarasie" nazwano Osowa Góra. Nazwa ta przeszła na całą wieś. W związku z zabudową tych terenów "na górze" – "Tarasie" dworek rozebrano w latach 80. Ostatnimi mieszkańcami tego dworku przed rozbiórką był Andrzej i Krystyna Kąkolowie, rodzina Porysiaków i Andrzejewskich. Jak doszło do powstania tych "resztówek"? Pod koniec XIX wieku na skutek bankructwa właścicieli majątku, ziemie zostały podzielone na parcele i sprzedane. Wówczas to powstały dwa określenia: "Resztówka" na "Tarasie" oraz "Działy" między Kanałem Bydgoskim a wzniesieniami na północy i "Abisynia" między dzisiejszą ulica Puszczykową a lasem na wschodzie. "Abisynia" – prawdopodobnie dlatego, że były to najmniej urodzajne, piaszczyste gleby. Parcele zostały zakupione i zasiedlone przez Niemców, wyznania ewangelickiego. Na ofiarowanym przez Niemca Mola gruncie, przy ulicy obecnie Kruszyńskiej 52 ze składek ludności niemieckiej zbudowany został budynek szkolny, piętrowy, który spełniał trzy funkcje: dwie sale na parterze stanowiły pomieszczenia lekcyjne szkoły (dla dwóch nauczycieli); trzecia sala na parterze z dobudówką półokrągłą z trzema oknami witrażowymi w stylu gotyckim stanowiła kaplicę ewangelicką. Sala ta spełniała jednocześnie rolę salki parafialnej i sali zebrań mieszkańców. Cześć ołtarzowa (prezbiterium) w razie potrzeby była przesłaniana specjalnymi, rozsuwanymi na boki drzwiami (zamurowane w roku 1961). Pastor ewangelicki dojeżdżał. Parafia obejmowała wieś oraz sąsiednią wieś Pawłówek, wieś Osówiec, część za lasem a także Prądy, za Kanałem Bydgoskim. W pobliżu szkoły (około 300 m) wykupiono działkę, którą przeznaczono na cmentarz ewangelicki. (Do dnia dzisiejszego istnieją ślady nagrobków i rosną sosny). Budynek wybudowano w latach 1911-1912. Oddanie tego budynku upamiętniono tablicą pamiątkową, którą umieszczono na frontonie budynku, a którą zdemontowano w 1945 roku (specjalne wgłębienie na murze na murze istnieje do dzisiaj). Budynek jako szkoła niemiecka i kaplica ewangelicka istniała do roku 1923. W tym roku większość Niemców gospodarstwa sprzedała Polakom, a sami wyprowadzili się na stałe do Niemiec. Po roku 1923 do szkoły chodziły razem dzieci niemieckie i polskie. Jedynie nauka religii odbywała się oddzielnie (ewangelicy i katolicy). Również w okresie międzywojennym prezbiterium, odpowiednio dostosowane, wykorzystane było do odprawiania mszy katolickiej. Ilość mieszkańców pochodzenia niemieckiego (Niemcy, którzy przyjęli obywatelstwo polskie w okresie międzywojennym) była mniejsza niż Polaków. Po 1945 roku cały obszar Osowej Góry należał do Parafii św. Antoniego na Czyżkówku. W okresie okupacji hitlerowskiej, w latach 1939-1945, niektóre gospodarstwa Polaków zostały przejęte przez Niemców, a gospodarzy wywieziono do obozów koncentracyjnych .Po wyzwoleniu, w latach 1945-1947 Niemcy wyemigrowali do Niemiec, a ich gospodarstwa przejęło państwo. Gospodarstwa zostały częściowo rozparcelowane i przekazane Polakom. Na niektórych działkach budowano sposobem gospodarczym domki jednorodzinne.